نازنین

راوی به برتری‌طلبی مردانه و زن‌ستیزی مبتلاست؛ زنش را همچون موجودی پایین‌تر می‌بیند و با رفتاری سرد و محدودکننده، او را به اسارت عاطفی و روانی می‌کشاند. در نتیجه، زن در سکوت و خفگی فرو می‌رود تا سرانجام خود را از این چرخه رها کند. داستان کوتاه و تلخ نازنین نشان می‌دهد چگونه غرور، ناتوانی در ابراز عشق و سلطه‌جویی، انسان را از درک دیگری محروم می‌کند. همچنین مسئله‌ی پول و معیشت در این داستان دست‌مایه‌ای برای کنترل‌گری است. مرد با بهره‌گیری از پول و قدرت استقلال زنش را از او می‌گیرد.