پاندمی

اگر ویروسی همه‌گیر شود که آدم‌ها را نکشد، بلکه آن‌ها را خوشحال‌تر، آرام‌تر و راضی‌تر کند، باز هم باید به فکر درمانش باشیم؟ نیل شوسترمن نویسنده‌ی مجموعه‌ی پرطرفدار «داس‌مرگ» در کتاب جدیدش «پاندمی» سراغ جهانی می‌رود که با شیوع یک بیماری عجیب به نام «کراون‌رویال» روبه‌رو شده است؛ بیماری‌ای که به جای تباهی جسم، ذهن و احساسات آدم‌ها را تغییر می‌دهد. کسانی که به این ویروس مبتلا می‌شوند و از بیماری جان سالم به در می‌برند، دچار تغییری عمیق می‌شوند: آن‌ها آرام‌تر و خوشحال‌تر از قبل‌اند و بسیاری از دغدغه‌ها، خشم‌ها و جاه‌طلبی‌های گذشته‌شان را از دست داده‌اند. در میانه‌ی این بحران، ماریل، دختر نوجوانی که همراه مادرش زندگی دشواری را می‌گذراند، ناخواسته وارد ماجرایی بسیار بزرگ‌تر از زندگی خودش می‌شود. او به‌زودی می‌فهمد ویژگی‌ای دارد که می‌تواند برای کسانی که می‌خواهند جلوی گسترش پاندمی را بگیرند، اهمیت حیاتی داشته باشد. کنسرسیوم هاویلند و آدم‌های قدرتمندی که پشت پروژه‌ی مقابله با بیماری ایستاده‌اند، معتقدند ماریل می‌تواند بخشی اساسی از راه‌حل باشد. اما هرچه بیماری گسترده‌تر می‌شود، مرز میان نجات و نابودی مبهم‌تر می‌شود. گروهی ویروس را تهدیدی علیه انسانیت می‌دانند و گروهی دیگر تغییرات بهبودیافتگان را چیزی می‌بینند که شاید جهان همیشه به آن احتیاج داشته است. در همین حال، ثروت، قدرت، منافع شخصی و ترس از تغییر، مسیر مقابله با پاندمی را پیچیده‌تر می‌کنند. «پاندمی» داستانی علمی‌تخیلی و پرتعلیق درباره‌ی اختیار، خوشبختی، قدرت و مرز باریک میان نجات دادن انسان‌ها و کنترل کردن آن‌هاست؛ داستانی که در دل یک بحران جهانی، تعریف ما از «حال خوب» را به چالش می‌کشد.